چه کسی می داند که تو در پیله تنهایی خود تنهایی؟؟؟

چه کسی می داند در پی یافتن روزنه در فردایی؟؟؟

پیله ات را بگشا...

                                  تو به اندازه ی یک دنیایی........!!!

مواظب باش دلت نشکنه که

                                      من میمیرم.

تا می توانی زیبا" برقص"

همه می گویند

زندگی بدون روزهای بد نمی شود

بدون اشک و درد و خشم وغم

اما من می گویم

زندگی بدون عشق نمی شود

و عشق هم بدون دل سپردن ممکن نیست

دل سپردن بدون رها شدن نمی شود

و رها شدن بدون یکی شدن بی معنی است

امشب از آسمان دیده تو

روی شعرم ستاره می بارد

در سکوت سپید کا غذها

پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه تب آلوذم

شرمگین از شیار خواهش ها

پیکرش را دوباره می شوزد

عطش جاودان آتش ها

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا حذر کردن

شب پز از قطره های الماس است

آن چه از شب به حا می ماند

عطر سکر آور یاس است

آه!بگذار گم شوم در تو

کس نیابد ز من نشانه من

روح سوزان و آه مرطوبت

بوزد بر تن ترانه من

آه!بگذار زین دریچه باز

خفته در پرنین رویاها

با پر روشنی سفر گیرم

بگذرم از حصار دنیاها

دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم,تو,پای تا سر تو

زندگی گر هزار باره بود

بار دیگر تو,بار دیگر تو

آن چه در من نهفته دریایی ست

کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین طوفانی

کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو می خواهم

بدوم در میان صحراها

سر بکوبم به سنگ کوهستان

تن بکوبم بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو می خواهم

چون غباری ز خود فرو ریزم

زیر پای تو سر نهم آرام

به سبک سایه تو آویزم

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی:"از این عشق حذر کن!

                                لحظه ای چند بر این آب نظر کن!

                                    آب آیینه عشق گذران است!

                                       تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است!

                                            باش فردا که دلت با دگران است!

                                            تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن!"

با تو گفتم:"حذر از عشق؟ندانم

              سفر از پیش تو هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی!من نه رمیدم نه گسستم"

با تو گفتم:"تو صیادی و من آهوی دشتم!

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم!

حذر از عشق ندانم!

سفر از پیش تو هرگز نتوانم!"

اشکی از شاخه فروریخت

مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت!

اشک در چشم تو لرزید!

ماه بر عشق تو خندید!

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم!

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم!

نه کنی دیگر از آن کوچه گذار هم...!

بی تو اما به چه حالی من از ان کوچه گذشتم...